طبق ماده ۲۷۹ قانون مجازات اسلامی، محاربه عبارت است از کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم یا ارعاب آنها ، به‌گونه‌ای که موجب ناامنی در محیط گردد. اگر فردی با انگیزه شخصی به سوی یک یا چند شخص خاص سلاح بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد و نیز کسی که به روی مردم سلاح بکشد ولی در اثر ناتوانی موجب سلب امنیت نشود محارب محسوب نمی شود .

مجازات محاربه طبق ماده ۲۸۲ قانون مجازات اسلامی یکی از چهار مورد است: الف : اعدام

ب : صلب (به دار آویختن)

پ : قطع دست راست و پای چپ 

ت : نفی بلد (تبعید)

ماده ۲۸۳ قانون مجازات اسلامی انتخاب هر یک از مجازات‌های صدرالذکر را به قاضی واگذار نموده است .

📡نکته طلایی ⚖ 

برای تحقق محاربه حتما باید سلاح کشیده شده باشد و ایجاد ناامنی در محیط به طریق دیگری غیر از کشیدن سلاح محاربه محسوب نمی شود .