معاملات تجاری در نظام حقوقی ایران بر پایه مواد ۲ و ۳ قانون تجارت تعریف می‌شوند که اعمال تجارتی را مشخص کرده‌اند . 

بعبارتی زمانی شخصی تاجر شناخته می شود که شغل معمولی او تجارت باشد .

طبق ماده ۵ قانون تجارت که اشعار می‌دارد کلیه معاملات تجار ؛ تجاری محسوب می‌گردد مگر اینکه ثابت شود معامله مربوط به امور تجاری نیست .

در معاملات تجاری، اصل بر «تضامنی بودن» تعهدات است که در ماده ۴۰۳ قانون تجارت به صراحت بیان شده است.

همچنین در معاملات برواتی، وفق ماده ۲۴۹، ظهرنویسان و صادرکننده در برابر دارنده مسئولیت تضامنی دارند. 

مواعد اقامه دعوی در معاملات تجاری وفق ماده ۳۱۸ قانون تجارت دارای محدودیت‌های زمانی است و عدم  رعایت قواعد آمره قانون تجارت در این باب موجب بی حقی و رد دادخواست خواهان دعوی خواهد شد .

در نهایت، تفسیر قراردادهای تجاری باید با توجه به عرف بازار آن نوع تجارت و حسن‌نیت عرفی بازار و براساس مواد قانون تجارت صورت می گیرد. 

این اصول ساختار اصلی تعاملات تجاری در بازار را تشکیل می‌دهند.

💰نکته طلایی 💵

شاید براساس باور بسیاری از افراد جامعه معاملات تجار ، تجاری محسوب می شود اما طبق قانون تجارت برای شناخته شدن تجار و معاملات تجاری ایشان وجود دلایل ، قرائن و امارات ثابت کننده تاجر و معاملات تجاری او می باشد .