طبق ماده ۳۳۸ قانون مدنی بیع عبارت است از تملیک عین به عوض معلوم که یکی از رایج‌ترین عقود معین در حقوق ایران محسوب می‌شود.

انواع بیع در قانون مدنی

الف : بیع عین معین : به خرید و فروش کالای مشخصی اشاره دارد که هنگام معامله موجود است مثل بیع ۱۰۰ کیلو برنم هاشمی دم سیاه گيلان تازه درو شده امسال  

ب : بیع کلی در ذمه : بر تعهد فروشنده به تأمین کالایی با مشخصات معین دلالت می‌کند مثل بیع ۱۰۰ کیلو گندم از ۱۰۰۰ کیلو گندم موجود در انبار 

پ : بیع کلی : خرید و فروش کالایی که در وصف معین و مشخص است لکن در خارج کلی و قابل صدق بر افراد متعدد می باشد مثل بیع ۱۰۰ کیلو از گندم موجود در انباری

طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی برای صحت این عقد ( بیع ) موارد ذیل لازم می باشد : 

الف : قصد و رضای طرفین

ب : اهلیت آن‌ها

پ : معلوم و معین بودن مورد معامله 

ت : مشروعیت جهت آن 

علاوه بر این در مواد ۳۴۲ تا ۳۴۵، تأکید شده که مقدار، جنس و وصف مبیع باید کاملاً معلوم باشد تا از هرگونه جهل و ابهامی که موجب بطلان معامله می‌شود، جلوگیری گردد.

همچنین، ماده ۳۴۸ قانون مدنی تصریح می‌کند که بیع چیزی که خرید و فروش آن قانوناً ممنوع است یا فروشنده قدرت بر تسلیم آن را ندارد، باطل می‌باشد.

از نظر آثار عقد، به موجب ماده ۳۶۲، به مجرد وقوع بیع، مشتری مالک مبیع و بایع مالک ثمن می‌شود و فروشنده ضامن درک مبیع و خریدار ضامن درک ثمن خواهد بود.

نکته طلایی 

در نهایت، بیع عقد لازمی است و جز در موارد قانونی یا با توافق طرفین (اقاله)، نمی‌توان آن را برهم زد و تمامی تعهدات مندرج در آن باید اجرا گردد.