عقد اجاره ملک طبق ماده ۴۶۶ قانون مدنی، عقدی است که به موجب آن، مستأجر مالک منافع عین مستأجره می‌شود و موجر، عین ملک را برای مدت معین در اختیار او قرار می‌دهد.

در این عقد، آنچه مورد انتقال قرار می‌گیرد خودِ ملک نیست، بلکه منافع آن است؛ مانند سکونت در خانه، استفاده از مغازه یا بهره‌برداری از یک ساختمان.

از شرایط اساسی صحت اجاره، مانند سایر قراردادها طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی می‌توان به قصد و رضای طرفین، اهلیت، معین بودن مورد اجاره و مشروعیت جهت معامله اشاره کرد.

عین مستأجره باید به‌طور کامل مشخص و قابل انتفاع باشد و مدت اجاره نیز طبق قانون باید معلوم باشد، زیرا اجاره بدون تعیین مدت، باطل است.

همچنین، موجر باید مالک ملک یا دارای اختیار قانونی برای اجاره دادن آن باشد و ملک نیز باید در وضعیتی باشد که امکان بهره‌برداری مورد نظر از آن وجود داشته باشد.

اجاره با ایجاب و قبول طرفین واقع می‌شود و پس از انعقاد، مستأجر حق استفاده از منافع ملک را در مدت قرارداد پیدا می‌کند.

نکته طلایی

النهایه عقد اجاره از عقود لازم است و جز در موارد قانونی، انقضای مدت یا تراضی طرفین، قابل برهم زدن نیست.